آنگاه مردی ثروتمندبه او گفت:با ما از بخشش سخن بگو و او

پاسخ داد:"هنگامی که از ثروت خود چیزی می دهید در واقع

چیزی نبخشیده اید.اما زمانی که از جان خود چیزی بخشیدید

به راستی بخشنده اید.مگر مال چیزی جز ثروتی است که آن

را می اندوزید و با سختی از آن محافظت میکنید تا روز مبادا از

آن استفاده نمایید.فردا مگر چه چیزی برای سگ زیرک و دور

اندیشی که استخوان را زیر شن های بی نشان بیابان دفن می کند

و خود به دنبال حجاج به شهر مقدس می رود به ارمغان خواهد

آورد.آیا ترس از نیاز خود نیاز نیست؟آیا ترس از تشنگی هنگامی

که چاه فرد تشنه پر از آب است چیزی جز تشنگی سیراب نشدنی است؟!

 

نوشته شده در دوشنبه دوم شهریور 1388ساعت 16:29 توسط امیر یحیی| |

             

            بیا
به ساعتهای کوک نشده برگردیم
           وقتی دلیل نباشد
      ما ساعتهای زنگ زده را
      به مسلخ زنگ زدن ببریم
       عقربه ها همدیگر را
           در ساعتی معین
            ملاقات میکنند
    آنقدر قشنگ در آغوش هم
            بازی میکنند
         که باورت نشود
       زمان روی قلب ما
             پا میگذارد
         و میگذرد.........

 

         ما
                      به هم دروغ گفتیم!
                                نه تو
                           از کوپه قطار
                        دست تکان دادی
                               نه من
                   در ایستگاه منتظر بودم
                      قطاری که تو را آورد
                       مرا با خود برد.....

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه سی ام تیر 1388ساعت 23:45 توسط امیر یحیی| |

سلام
خوبید شما؟
من که بهتر از این نمیشم حیف تموم شد جاتون خالی چه حالی داد (البته میدونم شما الان میگید دوستان به جای ما)ای قربون همتون بشم
یه دو روزی رفته بودم شهرستان آخ که چقدر خوردم دلم هنوز داره درد میکنه
اولش که رسیدم رفتم باغ یه دو تا کدو کندم دادم مادرم اونم درست کرد یه عصرونه ردیف زدم تو رگ
وای اینا چقدر خوشگلن تو این باغ کوچیک ما هر کی برای خودش یه درختی کاشته
مثلا بابام درخت میوه کاشته انواع و اقسامش
مادرم انواع و اقسام سبزیجات و کدو بادمجون و کلی میوه دیگه

یک از دامادمون که باباش کشاورزه خودش همه کاره هست به باغ رسیدگی میکنه

یکی دیگه از دامادا یه منقل درست کرده یه چندتا هم افتابگردون
برادرم که از خودم بزرگتره درخت گردو ، انار با یه چند تا دیگه میوه کاشته

منم بوته ای کاشتم الانم دارید نگاه میکنید وای چقدر خوشگل شدن....

راستی یه دست پلی استیشن زدیم که اونم من بردم

برادر کوچیکم هم که کلا تو باغ فک و فامیلا داره میخوره فقط کافیه بهش سفارش بدی من دیروز به محض رسیدن برام شاتوت آورد وای چه شاتوتایی(الهی قربونش برم)

شـــــــــــاد و خــــــــــنـــــــــــدون بـــــــــــاشــــــــــیـــــــــــــد

نوشته شده در جمعه بیست و ششم تیر 1388ساعت 23:1 توسط امیر یحیی| |

من گلي بودم
در رگ هر برگ لرزانم خزيده عطر بس افسون
در شبي تاريك روئيدم
تشنه لب بر ساحل كارون

 
بر تنم تنها شراب شبنم خورشيد مي لغزيد
يا لب سوزنده مردي كه با چشمان خاموشش
سرزنش مي كرد دستي را كه از هر شاخه سرسبز
غنچه نشكفته اي مي چيد

 
پيكرم، فرياد زيبائي
در سكوتم نغمه خوان لب هاي تنهائي
ديدگانم خيره در رؤياي شوم سرزميني دور و رؤيائي
كه نسيم رهگذر در گوش من مي گفت:
«آفتابش رنگ شاد ديگري دارد»
عاقبت من بي خبر از ساحل كارون
رخت برچيدم
در ره خود بس گل پژمرده را ديدم
چشم هاشان چشمه خشك كوير غم
تشنه يك قطره شبنم
من به آن ها سخت خنديدم

تا شبي پيدا شد از پشت مه ترديد
تكچراغ شهر رؤياها
من در آنجا گرم و خواهشبار
از زميني سخت روئيدم
نيمه شب جوشيد خون شعر در رگ هاي سرد من
محو شد در رنگ هر گلبرگ
رنگ درد من
منتظر بودم كه بگشايد برويم آسمان تار
ديدگان صبح سيمين را
تا بنوشم از لب خورشيد نورافشان
شهد سوزان هزاران بوسه تبدار و شيرين را

ليكن اي افسوس
من نديدم عاقبت در آسمان شهر رؤياها
نور خورشيدي
زير پايم بوته هاي خشك با اندوه مي نالند
«چهره خورشيد شهر ما دريغا سخت تاريك است!»
خوب مي دانم كه ديگر نيست اميدي
نيست اميدي

محو شد در جنگل انبوه تاريكي
چون رگ نوري طنين آشناي من
قطره اشگي هم نيفشاند آسمان تار
از نگاه خسته ابري به پاي من

 
من گل پژمرده اي هستم
چشم هايم چشمه خشك كوير غم
تشنه يك بوسه خورشيد
تشنه يك قطره شبنم

نوشته شده در جمعه نوزدهم تیر 1388ساعت 14:46 توسط امیر یحیی| |

زندگي ماهيت انباشتگي دارد، پس هوشيار باشيد

سلام دوستان، شايد بارها اين داستان را شنيده باشيد، ولي نتيجه اخلاقي اين داستان، بسيار مهم و گرانبهاست.
اگر يک قورباغه تيزهوش و شاد را برداريد و داخل يک ظرف آب جوش بيندازيد، قورباغه چکار مي کند؟ بيرون مي پرد! در واقع قورباغه فورا” به اين نتيجه مي رسد که لذتي در کار نيست و بايد برود!
حالا اگر همين قورباغه را برداريد و داخل يک ظرف آب سرد بيندازيد و بعد ظرف را روي اجاق بگذاريد و به تدريج به آن حرارت بدهيد، قورباغه چکار مي کند؟ استراحت مي کند… بله دقيقا”…چند دقيقه بعد به خودش مي گويد: ظاهرا” آب گرم شده است و تا چشم به هم بزنيد، يک قورباغه آب پز آماده است…!
زندگي به تدريج اتفاق مي افتد، ما هم مي توانيم مثل قورباغه داستانمان بي خيال باشيم و وقت را از دست بدهيم و ناگهان ببينيم کار از کار گذشته است!

همه ما بايد نسبت به جريانات زندگيمان آگاه و بيدار باشيم.

نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 0:45 توسط امیر یحیی| |

 

با این که این مطلب طولانیه ولی خیلی زیباست کامل بخونید و در موردش نظر بدید

روزگاري صيادي در کنار برکه اي زيبا بر ساحل آبي زلال نشسته بود و غرق در روياهاي کودکي بود، سنگ هاي را پي در پي با آرامش در آب روان مي انداخت و با خودش زمزمه مي کرد که: "درياي بزرگي باشي يا گودال کوچک کم آب هيچ فرقي نمي کند. اگر زلال باشي آسمان در درون تو هست." تو اين حال و هوا بود که صدايي آرام اما دلنشين گفت: آيا براي آسمان دلت ستاره نمي خواهي؟ صياد ما نگاهي به اطراف انداخت و دنبال صدا گشت و خيلي زود در يافت که آن صداي دلنشين، صداي ماهي است درون برکه که داره از زيبايي به خودش مي نازه و در زلالي آب برکه بدون رقيب دور خودش مي چرخه و گاه گاهي هم با ناز سري از آب بيرون مي کشه و توانايي خالقش رو تو خلق زيباييش به رخ صياد مي کشه، صياد که تو آسمون دلش تک ستاره اي هم نداشت با تمام وجودش علاقمند شد تا زيباترين ستاره رو تو آسمون دلش جا بده و... صياد قصه مون با ماهي نشست و عهد هايي بست تا وقتي که حوضچه اي زيبا برايش فراهم نکرده، آرامش خاطره انگيز ماهي زيبايش از برکه اي که در آن زندگي مي کنه نگيره، و هرگز به چشم يک صيد بهش نگاه نکنه.
ماهي زيبا هم قول داد که تا وقتي حوضچه اش در دل صياد مهيا نشده، از رو طمع سر از باغچه ديگرون در نياره و به دنبال دريايي واهي نگرده. داستان قصه ما ادامه پيدا کرد و کرد و کرد تا اينکه صياد و صيد چنان با هم صميمي شدند که ديگه فکر کردن دنيا فقط مال اينهاست و کسي نمي تونه اينها رو از هم جدا کنه... هر روز صياد دل پاکمون به کنار برکه مي آمد و ماهي رو نگاه مي گرد و باهاش به صحبت مي نشست. شب ها هم از ترس اينکه مبادا اتفاقي براي ماهيش بيافته تا صبح چشم رو هم نمي گذاشت و گاهي وقت ها هم به دليل فراق لحظه اي ماهيش اشک هايي مي ريخت که از زلالي آب برکه که محل زندگي ماهي قصمون بود، زلال تر بود..... روزها پشت سرهم مي گذشت و صياد مي رفت کنار برکه تا در امتداش به همراه ماهي دلش قدم بزنه، بدون اينکه حتي بخواد لمسش کنه و يا حتي بخواهد اين فکر رو تو ذهنش بپروراند که گاهي فرصت اين هست که بشود از آب هم بيرونش کشيد. حوضچه دل صياد ديگه داشت آماده مي شد و صياد با اشکهاي زلالش داشت پرش مي کرد، تا ماهي رو تو زلال ترين آب برکه دنيا که دلي بود ازجنس محبت، جا بده تا هيچ وقت دلتنگ برکه قبليش نباشه. تو اين اوضاع و احوال بود که ماهي بي خبر از تلاشهاي صيادش به سرش مي زنه تا کمي بره دور دورا چرخي بزنه. رفت و رفت تا اينکه ديد يه محوطه بزرگي است که آبش گل آلوده و نيزارهاي بلندي داره، به طمع بزرگيش واردش شد، اما غاقل از اينکه وارد باتلاقي شد، که تو لجنزارش نه تنها پاکي نيست، بلکه آبي است که خيلي وقته گنديده و شده محل زندگي قورباغه ها و.... (قورباغه هايي که به صداي زيباشون مي نازند) ماهي زيبا با اينکه بسيار منطقي بود و سرشار از فهم و شعور بالا، اما دانسته وارد باتلاق شد و صياد و تک ستاره دل پاک صياد رو به ورطه فراموشي سپرد.
صياد قصمون هنوزم که هنوزه بر کناره برکه نشسته و چشم به راهه که شايد روزي ماهي زيباي اون بتونه خودش رو از منجلابي که توش افتاده نجات بده و برگرده و اين انتظار ادامه داره.... اين انتظار باعث شده اين داستان ما نه تو چرخه اي قرار بگيره و نه تو حلقه اي تکرار بشه، بنا بر اين داستان ما ادامه دارد، چون ماهي داره مي چرخه و تجربه کسب مي کنه. معلوم نيست داستانمون پايان خوبي داشته باشه يا نه.
آيا داستان اين عشق شباهتي به زندگي هاي ما انسانهاي امروزي داره؟ آيا صياد خيلي وفادار بود يا ماهي خيلي بي وفا؟ يا اينکه هر دو وارد بازي ناخواسته و قصه اي تلخ شدن؟ يا رسم روزگار عوض شده و دل شکستن رفته يه کار عادي شده؟ يا ما انسانها بي ظرفيتيم و از استعداد و فهم و شعوري که خدا بهمون داده براي توجيه کارهاي اشتباهمون استفاده مي کنيم، نه براي بهبودش؟
مي شود با صداقت و با مهر محبت آروم آروم و پله پله حرکت کرد و با اعمال انسان دوستانه و خداپسندانه به عرش خدا نزديک شد، اما اگر با ريا هزاران پله هم از پلکان ترقي را بالا بروي، مطمئن باش يک روز سقوط خواهي کرد . خداو ند متعال يک دل کوچک به ما داده که ميشه تمام شاديها و غصه ها دنيا را توي اون جا داد، دلي که مي شود خداي خالقش رو هم درونش جا داد، ولي چرا ما با اين دل کوچک هميشه قصد اين مي کنيم که خالقش رو هم دور بزنيم؟

نوشته شده در دوشنبه یکم تیر 1388ساعت 14:14 توسط امیر یحیی| |

 فرمانروايي كه مي كوشيد تا مرزهاي جنوبي كشورش را گسترش دهد، با مقاومت هاي سرداري محلي مواجه شد و مزاحمت هاي سردار به حدي رسيد كه خشم فرمانروا رابرانگيخت، بنابراين او تعداد زيادي سرباز را مامور دستگيري سردار كرد. عاقبت سردار و همسرش به اسارت نيروهاي فرمانروا در آمدند و براي محاكمه و مجازات به پايتخت فرستاده شدند. فرمانروا از سردار پرسيد: اي سردار، اگر من از گناهت بگذرم و آزادت كنم، چه ميكني؟
سردار پاسخ داد: اي فرمانروا، اگر از من بگذري به وطنم باز خواهم گشت و تا آخر عمر فرمانبردار تو خواهم بود. فرمانروا پرسيد: و اگر از جان همسرت در گذرم، آن گاه چه خواهي كرد؟ سردار گفت: آن وقت جانم را فدايت خواهم كرد! فرمانروا از پاسخي كه شنيد آن چنان يكه خورد كه نه تنها سردار و همسرش را بخشيد، بلكه او را به عنوان استاندار سرزمين جنوبي انتخاب كرد.
سردار هنگام بازگشت از همسرش پرسيد: آيا ديدي سرسراي كاخ فرمانروا چقدر زيبا بود؟ دقت كردي صندلي فرمانروا از طلاي ناب ساخته شده بود؟ همسر سردار گفت: راستش را بخواهي، من به هيچ چيز توجه نكردم. سردار با تعجب پرسيد: پس حواست كجا بود؟ همسرش در حالي كه به چشمان سردار نگاه ميكرد به او گفت: تمام حواسم به تو بود. به چهره مردي نگاه ميكردم كه گفت حاضر است به خاطر من جانش را فدا كند!

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم خرداد 1388ساعت 23:29 توسط امیر یحیی| |

سلام

امروز سه شنبه هست و اینجا یه تولده کوچیکه خودمونیه البته هر کی دوست داره میتونه بیاد قدمش روی جفت چشمای ما جا داره

ساله ۱۳۶۴ یه چنین روزی بود که یه پسر توپولی توی یه گوشه از کشور عزیزمون ایران به دنیا اومد که موقع به دنیا اومدنش حدوده ۵ کیلو گرم بوده و ..................

اسم مستعارش امیر هست یعنی همه امیر صداش میکنن ولی تو شناسنامش اسمش یحیی هست مادرم اسممو یحیی میذاره امّا مادربزرگم اسممو صدا میکنه امیرالان خودم بعضی اوقات سردرگم میشم که امیر هستم یا یحیی خلاصه سخته

میخوام یه ذره از خصوصیاتم بگم:

خونسرد هستم البته بعضی اوقات قاطی هم میکنم ــــ عاشق پرسپولیس و تمام طرفداراش هستم     از آدمای دورو ، از اونایی که خودشونو میگیرن و آدمای که ادعا میکنن ولی........... بدم میاد

 

همش برای شماس دعوا نکنید

 

 کاش باران بود و تو بودي و يک جاده ي بي انتها          آنوقت به دنيا ميگفتم         خداحافظ

راستی نظرتون در مورد این قالب بگیدتشـــــــــــــکر از همــــــــــــــتـــــون

 

نوشته شده در سه شنبه نوزدهم خرداد 1388ساعت 0:7 توسط امیر یحیی| |

 لاينل واترمن داستان آهنگري را مي گويد که پس از گذراندن جواني پر شر و شور تصميم گرفت روحش را وقف خدا کند. سالها با علاقه کار کرد به ديگران نيکي کرد. اما با تمام پرهيزگاري در زندگيش چيزي درست به نظر نمي آمد، حتي مشکلاتش به شدت بيشتر مي شدند. يک روز عصر دوستي که به ديدنش آمده بود و از وضعيت دشوارش مطلع شد. گفت: واقعا عجيب است درست بعد از اينکه تصميم گرفتي مردي باخدا شوي، زندگيت بدتر شده. نمي خواهم ايمانت را ضعيف کنم، اما با وجود تمام تلاشهايت در مسير روحاني هيچ چيز بهتر نشده! آهنگر بلافاصله پاسخ نداد او هم بارها همين فکر را کرده بود و نمي فهميد چه بر زندگيش آمده است.
اما نمي خواست دوستش را بدون پاسخ بگذارد. روزها به اين موضوع فکر کرد تا بالاخره جوابش را يافت. روز بعد که دوستش به ديدنش آمده بود گفت: در اين کارگاه فولاد خام برايم مي آورند و بايد از آن شمشير بسازم. مي داني چطور اين کار را مي کنم؟ اول تکه اي از فولاد را به اندازه جهنم حرارت مي دهم، تا سرخ شود. بعد با بيرحمي سنگينترين پتک را بر مي دارم و پشت سرهم بر آن ضربه مي زنم، تا اينکه فولاد شکلي را بگيرد که مي خواهم. بعد آن را در ظرف آب سرد فرو مي کنم، تا جاييکه تمام اين کارگاه را بخار آب فرا مي گيرد. فولاد به خاطر اين تغيير ناگهاني دما ناله مي کند و رنج مي برد. بايد اين کار را آنقدر تکرار کنم تا به شمشير مورد نظرم دست پيدا کنم، "يک بار کافي نيست".
آهنگر مدتي سکوت کرد سپس ادامه داد: "گاهي فولادي که به دستم مي رسد، اين عمليات را تاب نمي آورد. حرارت پتک سنگين و آ ب سرد تمامش را ترک مي اندازد. مي دانم که از اين فولاد هرگز شمشير مناسبي در نخواهد آمد." آنگاه مکثي کرد و ادامه داد:"مي دانم که خدا دارد مرا در آتش رنج فرو مي برد، ضربات پتکي را که بر زندگي من وارد کرده پذيرفته ام و گاهي به شدت احساس سرما مي کنم، انگار فولادي باشم که از آبديده شدن رنج مي برد. اما تنها چيزي که مي خواهم اين است: خداي من از کارت دست نکش تا شکلي را که تو مي خواهي به خود گيرم. با هر روشي که مي پسندي ادامه بده، هر مدت که لازم است ادامه بده، اما هرگز مرا به کوه فولادهاي بيفايده پرتاب نکن."
 

نوشته شده در جمعه هشتم خرداد 1388ساعت 15:28 توسط امیر یحیی| |